De leden van Fotokunst Parkstad exposeren op zeer korte termijn hun fotowerk in de Parkstad.

Waar, wanneer en door wie de expositie geopend zal worden gaan wij binnenkort kenbaar maken.

Leden en het bestuur van Fotokunst Parkstad.

Fotokunst Parkstad heeft besloten om de foto’s van leden te publiceren op Flickr.com
Klik op de link albums om de foto’s van de leden te bekijken.
Nog niet alle foto’s van de leden staan online en wij hopen z.s.m. een volledig overzicht te kunnen tonen.

In het weekend van 14, 15 en 16 augustus 2009 exposeert Fotokunst Parkstad haar foto’s tijdens het Booch?-Festival in SCHUNCK gevestigd in het Glaspaleis.

Deze expositie is mede mogelijk gemaakt dankzij de gemeente Heerlen (Open Podium), organisatie Booch?-Festival en SCHUNCK.

De expositie zal gedurende het Booch?-festivalweekend te bezoeken zijn tijdens de reguliere openingstijden in de danszaal (etage -1) namelijk op vrijdag en zaterdag van 09.00-23.00 uur en zondag van 11.00-17.00 uur.

Er worden 70-80 fotowerken geëxposeerd in de thema’s; popfotografie (Pinkpop 2009), modelfotografie, architectuur etc.

Wij nodigen u van harte uit om tijdens dit festivalweekend een bezoek te brengen aan onze expositie.

Met vriendelijke groet,

Bestuur Fotokunst Parkstad

Vanochtend was het dan zover wij als Fotokunst Parkstad zouden voor de 2e keer gaan deelnemen aan de dag “Open Podium”in het Theater Heerlen. Na toch aardig wat voorbereiding/planning van het bestuur en de leden voor onze expo kwamen we vanochtend rond klokslag 10.00 uur aan bij het Theater Heerlen waarbij wij als 1 van de 50 exposanten (o.a. dansverenigingen, vechtsport, hardanger etc.) ons moesten melden aan de artiesteningang. Bij aankomst keek ik wel al een beetje vreemd op van de aanwezige brandweer en de diverse hulpverleners van de BHV. Mijn eerste gedachte was dat de brandweer tijdens deze dag een demonstratie zou verzorgen maar al snel bleek het te gaan om een echte brandmelding.

In de kelder van het theater was brand (transformator) ontstaan met als gevolg dat de stroomvoorziening in zijn geheel was uitgevallen. Na even wachten bleek het toch veilig genoeg te zijn om het theater te betreden waardoor wij als vereniging onze toebedeelde locatie konden gaan opbouwen want wij zouden ons fotowerk exposeren en een fotostudio inrichten zodat we o.a. vaders met kinderen zouden kunnen fotograferen. (vaderdag)

Wij als leden en bestuur enthousiast de ruimte aan het herindelen met de tafels waarop wij de foto’s zouden exposeren en daarnaast bezig met het opbouwen van de fotostudio kregen wij ongeveer een 30 minuten (11.30 uur) voor de officiële opening de mededeling dat de dag in zijn geheel zou worden geannuleerd. Blijkbaar was het niet mogelijk om tijdig de stroomvoorziening te herstellen. Uiteraard waren wij net als alle andere aanwezige deelnemers van deze dag erg teleurgesteld. Het was overmacht en ook voor de organisatie een behoorlijke tegenslag.

Normaliter zou je toch wel denken dat bij de verbouwing van het theater er toch een behoorlijk goed werkende stroomvoorziening zou zijn aangebracht (liefst redundant uitgevoerd) maar dat schijnt ook het geval te zijn geweest alleen werkte die noodstroomvoorziening niet.

Laten we maar positief eindigen met de gedachte dat dit voor het theater een uitstekende oefening was om de stroomvoorziening te testen en met als aandachtspunt wat te doen als ook de noodstroomvoorziening niet werkt? (misschien een noodstroomvoorziening voor de noodstroom aanschaffen )

Video: http://www.vimeo.com/5258478

Groet René Hartmans

Als je ooit een passe-partout gesneden hebt dan weet je wellicht dat je voordat je gaat snijden je passe-partout op een ondergrond moet leggen want anders bekras je de tafel waar je op werkt.

Ik heb zelf wel eens “overwogen” om een snijmat te gebruiken maar dat werd mij afgeraden omdat je groeven in de mat maakt (door het snijden) hetgeen natuurlijk niet heel erg is want de mat is immers voor bescherming van je ondergrond maar als je dan een nieuwe passe-partout gaat snijden en je komt in diezelfde groef terecht dan kan het zijn dat je niet die lijn snijdt die je zou willen snijden en dat betekend dan meestal dat je de passe-partout niet meer kunt gebruiken voor de foto die je in gedachte had erin te kunnen plaatsen.

Zelf heb ik een tijd een houten plank gebruikt met daarop een stuk karton en daarop de passe-partout en dat lukt aardig maar toch heb je dan veel ongewenste drukweerstand tijdens het snijden hetgeen het allemaal wat stroever maakt en je dus meer kracht moet zetten maar nu kreeg ik echt een gouden tip van fotograaf Peter Schell (tenminste dat vind/vond ik) en die tip is…..

Gebruik als ondergrond piepschuim je kent dat spul wel hetgeen ze tegenwoordig ook als isolatie gebruiken. Dus ik mijn zwager even gevraagd of ze nog wat op het werk hadden liggen en dat was het geval. Die avond mijn passe-partouts uitgesneden voor de aanstaande expositie en ik moet zeggen TOP. Het snijden gaat zo veel gemakkelijker met die ondergrond het lijkt wel alsof je door zachte boter aan het snijden bent!

Dus even naar de bouwmarkt als jezelf een passe-partout moet snijden!

Groet René Hartmans

Op zondag 21 juni, van 12.00 tot 17.00 uur bent u van harte welkom bij het Open Podium 2009 in en om het Theater Heerlen (burgemeester van Grunsvenplein).
Het Open Podium is een veelzijdig evenement met dans, sport, zang en muziek! Van buikdansen to drumband-optreden, van kunf-fu demonstratie tot fotografie: er is van alles te zien en te beleven.
Meer dan 50 clubs, verenigingen, solisten of gelegenheidsartiesten doen deze keer mee aan het Open Podium 2009.

Fotokunst Parkstad is een Heerlense fotovereniging met zeer enthousiaste vrijetijdsfotografen en zelfs een enkele beroepsfotograaf.
Tijdens het Open Podium zal deze fotovereniging zich aan het publiek presenteren middels een expositie die te bewonderen valt in de Thuis & Partner Lounge van het Theater Heerlen.

Naast deze mini-expositie bieden wij vaders met hun kinderen de mogelijkheid (immers het is vaderdag) om in onze fotostudio, die wij tussen de expositie hebben opgebouwd, geportretteerd te worden.
Deze gemaakte foto’s kunnen later worden teruggevonden via de website www.fkparkstad.nl (onze verenigingswebsite). Uiteraard kunnen andere geïnteresseerden ook door ons gefotografeerd worden en mocht je toevallig interesse hebben in een lidmaatschap van een fotoclub dan is deze dag wellicht onze eerste kennismaking want wij zoeken nog enkele nieuwe leden.

Exposanten zijn: Rolf Schins, Gaddo Haan, Glenn Comvalius, Marcel de Rooij, John Paumen, Guus Janssen, Karel Kreijns en René Hartmans.

Wij hopen jullie te mogen ontmoeten op zondag 21 juni tijdens het Open Podium waarvan de toegang uiteraard geheel gratis is.

Groet Fotokunst Parkstad

Welke onderdelen van het gezicht verdienen binnen portretfotografie de nodige aandacht en waarom.

Het menselijke ras dat de aarde bevolkt telt zo’n kleine zes miljard individuen. Mensen met gewone neuzen, gewone oren en gewone ogen. Gezichtstrekken die voor iedere persoon uniek zijn. Allen hebben lijf en ledematen die doorgaans identiek van vorm zijn. Echter in lengte, omvang en volume van de lichaamsbouw zien we veel variaties en herkennen we in die hoeveelheid van zes miljard individuen significante personen: familieleden, vrienden, mensen uit het sociale netwerk of bekende persoonlijkheden. Ze worden geïdentificeerd en in microseconden feilloos door onze hersenen vertaald waarbij het gezicht van de ander het identiteitsbewijs vormt. In een oogwenk worden naam en gegevens aan een persoon gekoppeld. Niet alleen bij persoonlijke confrontatie, ook via opslagmedia zoals foto of video blijken we in staat te zijn deze ‘gezichtsidentiteit’ in beeldvorm over te brengen.

De vraag die daarbij ontstaat is hoe het mogelijk is dat binnen duizenden ‘beelden’ bepaalde personen direct herkend worden. En daar blijft hen niet bij. We zijn zelfs in staat om gelaatsuitdrukkingen te interpreteren. Door de gezichtsuitdrukking blijkt de mens in staat te zijn emoties sneller en subtieler over te brengen dan hij het in woorden kan doen en zelfs op meerdere manieren.

Zowel in persoonlijk contact als door beeldtaal (bewegend dan wel stilstaand) blijkt het dus mogelijk te zijn het menselijke gevoelsleven over te brengen.
Midden jaren negentig meldt een Australisch onderzoek echter dat het menselijke brein wel ánders reageert tijdens het bekijken van een foto dan bij bewegende beelden. Om een beweging te suggereren werd een grote hoeveelheid opeenvolgende afbeeldingen in een bepaald tempo getoond. Daardoor passeerde een bepaalde indrukwekkende afbeelding snel de revue maar werd in hetzelfde hoge tempo deze afbeelding vooraf gegaan en gevolgd door andere minder indrukwekkende beelden. Vervolgens werd dezelfde afbeelding ook apart getoond.
Het onderzoek wees uit dat de apart getoonde stilstaande beelden een diepere indruk in de menselijke geest achterlieten dan dezelfde afbeelding in een bewegende serie. Hun conclusie was dat fotomateriaal een diepere, meer blijvende indruk gaf en dat de grote hoeveelheid details die waargenomen konden worden bijdroegen tot het voelen van meer emoties.
Daarbij kwam dat hoe langer een foto de aandacht wist vast te houden hoe dieper hij in het menselijke geheugen ‘brand’. Daardoor kregen ook de in eerste instantie onopgemerkte bijzonderheden de aandacht. Het waren net die details die het beeld completeerden en in staat waren het verhaal van de foto te versterken.

Terug naar het identiteitsbewijs. Het menselijke gezicht is terug te leiden tot typische herkenbare patronen die het karakteristieke deel van een gezicht vormen zoals daar zijn; een kenmerkend deel van de mond, een stukje neus of wenkbrauw.
Een ander onderzoek dat in 1994 aan de Universiteit van Berlijn werd afgerond bevestigd dit gegeven. Uitgangspunt was te ontdekken waardoor de mens in staat bleek om één enkele persoon te herkennen uit een wereldbevolking die uit meerdere miljarden bestaat.
De onderzoekers stelden zich bij hun onderzoek de centrale vraag hoe een gezicht – visueel – door de toeschouwer wordt afgetast. Gebeurde dit van oog, naar oor, naar neus en mond, of was er een andere manier? En hoe werkte het mechanisme dat die karakteristieke patronen zo snel herkende en koppelde aan die ene persoon?
De onderzoekers concludeerden dat de persoonsgebonden herkenbaarheid (het identiteitsbewijs) in relatie stond met een specifieke samenhang van neus, ogen, oren en mond. Het menselijke brein blijkt zelfs in staat te zijn om leeftijdsveranderingen te berekenen. Voor onze hersenen is het enkel maar en neurale ‘vingerknip’ om iemand die we twintig jaar niet meer gezien hebben, te herkennen of in ons geheugen naar voren te roepen.
Ook deze ‘herkenbaarheid’ bleek verborgen te liggen in de typische patronen van het gezicht. Een deel van de mond, neus of vorm van het gezicht.

Wat zijn nu belangrijke punten voor onze portretfotografie. Hoe kunnen we gebruik maken van de wetenschap, de kennis, van neus, ogen, oren en mond, de bouw van het hoofd?
Tijdens de evolutie van de mens blijkt dat we steeds meer haarinplant zijn kwijtgeraakt. Omdat de mens in de oerfase overeind is gaan lopen bleef de hoofdhuid bedekt met haren. Een beschermende functie die het schedeldak met zijn daaronder liggende hersenen niet aan direct zonlicht zou blootstellen. De rest van ons hoofd verloor gaandeweg vrijwel alle beharing, met uitzondering van de wenkbrauwen. Deze vormen o.a. een belangrijke functie bij de menselijke communicatie. Wenkbrauwen zijn in sterke mate bepalend voor het overbrengen van emoties doordat ze een groot onderdeel vormen van een gezichtsuitdrukking. Maar naast hun communicatieve functie hebben de wenkbrauwen ook nog een beschermende factor. Door hun ‘enigszins uitstulpende’ vorm spelen ze niet alleen een rol in de modellering van het gezicht maar vormen ze ook een beschermende factor voor de kwetsbare ogen.

Tijdens een fotosessie in de studio is de vorm, diepte en plaats van de oogkas bepalend voor de lichtvoering. Wil men de ogen goed uitlichten moet het hoofdlicht op ooghoogte geplaatst worden. Bij gebruik van zijlicht ontstaat er nog een ander fenomeen. Immers door een dieperliggende neusbrug vangt het tweede oog – aan de schaduwzijde – licht en wordt daardoor opgehelderd.

Het mooiste effect tijdens het fotograferen ontstaat direct nadat de ogen zich weer geopend hebben. Dit omdat de ogen dan op zijn ‘vochtigst’ zijn: de vochtlaag over de oogbal is dan maximaal. Hier kan de fotograaf een groot voordeel uit halen. Direct nadat de ogen zich weer openen is er een mooie glanslaag op het oog zichtbaar. Door opvallend licht wordt dit effect versterkt. Dit korte moment moet de fotograaf benutten om een mooie levendigheid in het oog vast te leggen. Uiteraard kan de fotograaf dit moment dirigeren door het model te vragen kort voor de opname de ogen te sluiten en weer te openen.

De kleur van de iris wordt bepaald door de hoeveelheid melanine, een menselijk pigment dat huid, haar en iriskleur bepaalt. Dit melanine wordt gezien als een natuurlijke, in het menselijke lichaam voorkomende, stof die overmatig ultra violet licht moet afbreken.
Weinig melanine geeft blond haar, veel melanine zwart. Een mutatie van de melaninecellen blijkt de oorzaak te zijn voor rood gekleurde haren. Een grote hoeveelheid melanine geeft donkere ogen. Met andere woorden hebben mensen met weinig melanine over het algemeen een bleke huid en blauwe ogen. Denk maar eens aan bevolking uit de Scandinavische landen versus mensen die van oorsprong onder de evenaar leven.
Voor de fotograaf een belangrijk gegeven, tijdens de (studio-) opname speelt de lichtvoering namelijk een belangrijke rol. Bij het gebruik van strijklicht bestaat de kans dat bij donkergetinte mensen de huidstructuur overmatig geaccentueerd wordt. De keuze voor een dergelijke lichtvoering is afhankelijk van het model en het doel van de opname. Dus zeker voor donker gekleurde mensen is het gebruik van ‘verzachtende omstandigheden’ (soften o.i.d.) aan te raden.

Evolutionair vormde de ‘westerse’ mens een grote smalle neus, in tegenstelling tot de Afrikaanse of Aziatische types. Met deze ontwikkeling lijkt het dat de natuur aan fysiologische wensen wilde voldoen. De menselijke longen vragen lucht die ongeveer gelijk is aan de lichaamstemperatuur. Daarnaast moet de ingeademde lucht aan een bepaalde vochtigheidsgraat voldoen. Mensen die van oorsprong uit bepaalde gebieden komen hoefden niet aan deze ‘omvorming’ van inhalatielucht te voldoen. Zo is bijvoorbeeld de neus in een, van oorsprong, woestijnbevolking in regel groot en smal. Door een lange passage langs de neusslijmvliezen kan de geïnhaleerde lucht bevochtigd worden. De ‘westerling’ kan door zijn neusvorm, de relatief koele lucht opwarmen terwijl de brede neus van veel Afrikaanse of Aziatische volken een korte inhalatieroute kent. De lucht daar is immers al warm en vochtig genoeg.

Bij de lichtvoering binnen de studio is de vorm van de neus ook een belangrijk onderwerp. De vorm bepaalt niet alleen de hoogte van het licht maar ook de hoogte van het camerastandpunt. De ‘westerse’ neus kent immers naast zijn spitse vorm ook nog diverse afwijkingen. Zoals een gebogen neuslijn (haviksmodel), een wipneus of een neus die niet symmetrisch geplaatst is. De fotograaf moet vanaf zijn standpunt bepalen hoe het hoofd ten opzichte van zijn camera cq licht, gehouden moet worden. Het kan ook zijn dat hij in het geval van een gebogen neusrug of wipneus een iets hoger standpunt moet kiezen. Terwijl bij een asymmetrisch gevormde neus het model iets moet wegdraaien om geen nadruk te leggen op de vorm. Het spreekt voor zich dat een model met een gebogen neuslijn, in principe, niet a-profiel gefotografeerd kan worden.

De lippen vormen in principe een apart onderdeel van het aangezicht. Zij kennen ten opzichte van hun omgeving een andere kleurtoon, vorm en celstructuur. De kleur wordt veroorzaakt door een verhoogde doorbloeding van de cellen die min of meer binnenstebuiten gekeerd zijn. Daarnaast worden ze met name door het vrouwelijke geslacht vaak geaccentueerd. Dit is niet van de laatste decennia. Men denkt dat de lippen al duizenden jaren kunstmatig roder worden gekleurd. Lippen, de vorm en de stand zijn bepalend voor de uitstraling van de uiteindelijke foto. Zij zijn niet alleen bepalend voor het ‘identiteitsbewijs’ maar vormen ook een belangrijke factor binnen de expressie. De ‘taal’ van de lippen wordt veelvuldig gebruikt binnen de fotografie. De opzettelijk halfgeopende lippenstand, het bevochtigen van de lippen of het gebruik van een glanzende – felgekleurde – lippenstift zinspeelt immers op erotiek.

Ondanks dat tanden onzichtbaar zijn bij een gesloten mond vormen zij een belangrijk onderdeel van de menselijke expressie. De modelering en stand van het gebitselementen zijn namelijk medebepalend voor de vorm van mond en gezicht. Daarnaast is een mooi gebit, zeker bij een geloken mond, een welvaartssymbool. De fotograaf kan er zijn voordeel mee doen indien het model een mooie rij tanden bezit. Echter blijft altijd de vraag of de stralende lach van een model binnen de opnamesessie gebruikt moet worden. Maar al te vaak komt het voor dat lachen extreme lijnen en vormen in het gezicht trekt. Of dit altijd ten gunste is van de uitstraling van het model moet in twijfel gebracht worden.
Tijdens fotosessies is niet altijd sprake van een ontspannen sfeer. Spontane situaties doen zich zelden voor, zeker wanneer er gewerkt wordt met een onervaren model. En… het verschil tussen een spontane en gemaakte lach is altijd zichtbaar. Een oprechte lach vertoont meer samentrekken van aangezichtsspieren dat veelal zichtbaar is in de rimpeltjes rondom de ogen.

De kaaklijn en kin vormen het sluitstuk van het gezicht. De kin vormt soms een overheersend onderdeel van het gezicht. Gelukkig mag in de moderne fotografie gesneden worden. In tegenstelling tot de traditionele compositie, waarbij het hele gezicht inclusief een deel van de schouders in beeld gebracht werd mag het onderwerp, anno nu, bijna tot op de huid benaderd worden. Hierbij vormt de wenkbrauw-kin-driehoek het belangrijkste onderdeel binnen de moderne portretfotografie. Op deze manier kan men het probleem van een te lang of te kort gevormde kin omzeilen. Een ander onderdeel van de kin is beharing. Binnen de reclamefotografie wordt regelmatig gespeeld met de stoere uitstraling van de eendagsbaard. Met andere woorden het ongeschoren model. Sportief en stoer maar afhankelijk van model en doel opname. Uiteraard kan de opname van een mooie bebaarde persoon waarbij de haren door de scherpte van de opname stuk voor stuk worden getekend ook zeer boeiend zijn.

Het stoere uiterlijk van het mannelijke eendagsbaardje staat in schril contrast met de vrouwelijke gezichtshuid binnen de portretfotografie. Bij het fotograferen moet terdege rekening gehouden worden met wensen en eisen van het (vrouwelijke) model. De fotografische objectieven zijn immers in de loop van jaren sterk verbeterd met als gevolg: scherpere doortekening en lichtgevoeliger. Het is de vraag of dit proces zich ten gunste van de portretfotografie heeft voltrokken. Door de uiterst fijne tekening als gevolg van deze objectieven zijn deze namelijk niet altijd even geschikt om te gebruiken bij personen waarvan de eerste jeugd – om zo te zeggen – voorbij is. Soms is het beter om een beeld te verzachten, eventueel met gebruik van soft-focus mogelijkheden. Uiteraard heeft een dergelijke ‘ingreep’ effect op het ‘identiteitsbewijs’.

Technische hulpmiddelen of fotografische ingrepen kunnen een portretopname wel degelijk beïnvloeden. Toch blijft het ‘identiteitsbewijs’ afhankelijk van een groot aantal factoren, waaronder genetische afkomst, etnische invloeden, tekening door levenservaring.
Allemaal hebben de ‘geïdentificeerden’ dezelfde basiskenmerken. Twee ogen, twee oren, neus en mond. Toch zien ze er allen anders uit en blijven ze boeiend om te fotograferen. Het blijven allemaal individuen, ook al zijn het er meer dan zes miljard

Nico Beckers

Hoe kan Social Networking je (zakelijke) fotografie beïnvloeden en wat is het eigenlijk?

Social Networking is een vrij “nieuwe” vorm van netwerken via internet. Social Networking websites maken het mogelijk om jezelf te profileren en vrienden aan te brengen in een persoonlijk netwerk. Deze personen kunnen ook weer andere vrienden aanbrengen waardoor er een steeds groeiende structuur ontstaat van personen. Zo kun je bijvoorbeeld mensen met dezelfde interesse ontmoeten.

In Nederland is de meest bekende Social Networking website Hyves.nl

De oorsprong van deze websites is te vinden in Amerika waarbij Facebook.com, Linkedin.com en Twitter.com waarschijnlijk de 3 meest bekende websites zijn.

Hyves.nl uit Nederland richt zich voornamelijk op het sociale netwerk in je eigen privé-omgeving m.a.w. je vrienden, vage kennissen etc. Facebook.com die in Nederland ook steeds maar aan populariteit aan het winnen is werkt eigenlijk ook met een netwerk van je persoonlijke vrienden. Linkedin.com daarentegen richt zich echt op de zakelijke contacten.

Twitter.com is een beetje een vreemde eend in de bijt want middels deze website kun je statusupdates plaatsen die je vrienden dan kunnen bekijken/lezen. Ook bedrijven maken gebruik van Twitter zoals bijvoorbeeld De Limburger maar ook Barack Obama is te volgen op Twitter en vele andere beroemdheden. De statusupdates noemen ze bij Twitter TWEETS, bij Hyves is dat WWW (wie, wat en waar) en Facebook en Linkedin zijn het gewoon statusupdates.

Alle websites hebben de gemeenschappelijke deler dat je er (uitaard) persoonlijk informatie op kunt publiceren veelal aangevuld met foto´s en daar komt dan ook de fotografie om de hoek kijken.

Stel je bent als fotograaf actief op Twitter, Facebook, Hyves etc. en je hebt net je online portfolio aangevuld dan kun je middels deze websites aangeven dat je een update hebt geplaatst op je persoonlijke portfoliowebsite en je netwerk kan deze informatie lezen en kunnen zo desgewenst je website bezoeken omdat ze wellicht geprikkeld zijn geworden door deze boodschap. Nog interessanter wordt het als vrienden van vrienden deze informatie lezen en je site bezoeken en wellicht zoekende zijn naar een fotograaf. Zo heb ik zelf in 2008 een leuke opdracht mogen uitvoeren voor een groot Zweeds warenhuis die mij gevonden hadden via een social networking website.

Je vergroot op deze manier heel gemakkelijk je naamsbekendheid dus wat mij betreft een prima marketingtool die je business kan vergroten en versterken.

Nadeel zou kunnen zijn dat je diverse websites moet onderhouden maar ook daarvoor zijn weer websites ontwikkeld die ervoor kunnen zorgen dat je bijv. maar éénmalige een statusupdate hoeft te gaan invoeren en deze worden dan gesynchroniseerd met alle andere social networking websites waar jij je bij hebt aangesloten. Een website die deze dienst gratis kan aanbieden is http://ping.fm en voor wat betreft je foto´s www.mobypicture.com.

De steeds meer toenemende smart telefoons met toegang tot internet versterken deze websites enorm. Zo ben ik zelf in het bezit van een iPhone en zo kan ik al mijn social networking websites heel gemakkelijk bijwerken. Een recent voorbeeld van de kracht van deze websites en in dit geval Twitter is dat er bij de vliegtuigcrash op Schiphol nog eerder berichtgevingen werden gepost op Twitter dan dat ze op de bekende nieuwszenders te zien/horen waren. Een ander geval was de vliegtuigcrash in Amerika in de Hudson River waar foto´s werden gemaakt met een smartphone en gepubliceerd op internet.

Persoonlijk ben ik van mening dat deze websites/diensten de journalistieke wereld in de toekomst drastisch gaan veranderen.

Natuurlijk moeten we niet alleen verzanden in deze digitale contacten want het persoonlijk contact face 2 face is natuurlijk nog altijd het allerbelangrijkst!

Groet René Hartmans

Vrijdag 3 oktober is een deel van onze club op bezoek gegaan bij FotoF limburg. Onze delegatie waren Rene, Luc, Nico, Glenn, Roxana, Karel en mijzelf. Om 19.30 vertrokken we vanuit ons clublokaal richting Nuth, alwaar in het Gitek sportcentrum de bijeenkomst met FotoF plaats zou vinden.

We waren een tikkeltje te vroeg maar werden warm ontvangen door de voorzitter Jean Pierre Cremers. Na een kwartiertje wachten en handjes schudden werd de avond ingeluid door de voorzitter en een drankje. Na deze mededelingen begon de avond meteen voortvarend met de verkiezing van de foto van de maand, waar ook wij aan mee mochten doen. Iedereen mocht één foto presenteren. De leden van FotoF begonnen en meteen viel op dat er in die club een zeer hoge kwaliteit en diversiteit aan fotografie was. Ook mooi om te zien was dat er niet alleen maar digitaal maar ook nog “old skool” zwart-wit druk aan bod kwam.
Na de FotoF mensen was het onze beurt. De voorzitter van FKP, mijzelf dus, besloot als eerste zijn foto te presenteren maar eerst onze vereniging een beetje te introduceren. Want dat is wat er nog ontbreekt: niemand kent ons eigenlijk. Daar willen we toch wel langzaam aan verandering in brengen en de uitwisseling met FotoF is hiervan de eerste stap.
Het presenteren en voorstellen van de leden ging zo verder en aan het einde werden alle foto’s bij elkaar gezet en konden de aanwezigen na een korte beoordeling hun persoonlijke winnaar kenbaar maken. Uiteindelijk werden Glenn en Nico de winnaars, gefeliciteerd. Op de FotoF site zullen zij binnenkort vermeld worden.

Na de pauze presenteerde ieder FotoF lid zich met een drietal foto’s. Ook hier weer een zeer grote diversiteit aan onderwerpen, stijlen en technieken. En weer van zeer hoge kwaliteit, zowel in fotografie als in presentatie. Een aantal foto’s wekten leuke discussies op en ook waren er aardige anecdotes over het maken van een bepaalde foto.

Rond 23.20 was het toch echt langzaam aan tijd om huiswaarts te keren en na een kort afscheid ging ieder zijns weegs. We hebben FotoF plechtig beloofd dat ze begin 2009 bij ons op bezoek kunnen komen, en we hopen dat we er net zo een gezellige en leuke avond van kunnen maken dan bij hun. En misschien kan de samenwerking wel verder gaan, bijvoorbeeld door gezamenlijk sprekers uit te nodigen en activiteiten te organiseren. Al met al een vruchtbare eerste kennismaking, en ik hoop dat we hier nog veel meer mee gaan doen.